Ζωής «δώρο»

Με σεβασμό αναδημοσιεύουμε ένα κείμενο του αγαπημένου μας δασκάλου στο Thai Chi και Qi Gong, Αθανάσιου Αλεξόπουλου, με την ευχή να ξαναπάμε στο βουνό για ηλιοθέαση. Ευχαριστούμε για την εργασία που κάνει μαζί μας για την αφαίρεση της πλάνης και την βίωση του δώρου της ζωής.

Παγιδευμένοι στο Χώρο και το Χρόνο του έτους 2020

‘‘Υπάρχει ένα επίπεδο ύπαρξης που βιώνεται μεταξύ θανάτου και ζωής’’

Οι εμφανίσεις αυτής της ζωής όπως τις ξέραμε, εξασθενούν, και η ύπαρξη του θανάτου γίνεται τόσο ισχυρή όσο και η ύπαρξη της ζωής. Βιώνουμε ταυτόχρονα και τα δυο καθώς και το ενδιάμεσο επίπεδο ύπαρξης. Άλλωστε πάντα έτσι ήταν: θάνατος και γέννηση μαζί, απλά κρύβαμε την μισή αλήθεια, τον θάνατο.

Κρύβαμε, σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο, αυτό το γεγονός γιατί δεν είχαμε τη δύναμη να δούμε όλη την αλήθεια. Τραβήξαμε πολύ εύκολα την κουρτίνα της πλάνης, της αυτοεξαπάτησης και αγωνιούσαμε στο πώς θα προσαρμόσουμε τον κόσμο στον κόσμο μας.

 

 

Να περάσουμε το άπειρο μέσα από μια βελόνα. Και θα μπορούσαμε να το είχαμε πετύχει αυτό, αν βλέπαμε καλύτερα, αν είμαστε στον στόχο και στον σκοπό της ζωής μας, αν δεν τρέμανε τα χέρια μας από το βαρύ φορτίο που κουβαλούν. Το φορτίο της άγνοιάς μας είναι βαρύ και χάνουμε πάντα από αυτή. 

Αυτό το διάστημα νιώθω πολλά, νιώθω, συνεχώς νιώθω. Νιώθω το θάνατο, νιώθω τη ζωή, νιώθω τα πουλιά που κελαηδούν την άνοιξη, τα αρώματα και τα χρώματα της φύσης, τις ακτίνες του ήλιου που ζεσταίνουν τη γη. Ένα πέρασμα φαίνεται να είναι που μας θέλει γυμνούς. Χωρίς το φόβο, το θυμό και το εγώ. Χωρίς τις αυταπάτες και τα ‘’πολύτιμα πετράδια των αισθήσεων’’. Επιτέλους μόνοι. Ο εαυτός με τον εαυτό. Ο ένας σε σχέση με τον άλλο. Και αν αυτή η σχέση δεν υφίσταται, τότε τα βίαια και τρομακτικά γεγονότα αυτών των ημερών σε κάνουν έτσι ώστε να βρεις την σχέση με τον εαυτό σου. Να δεις τι έχεις κάνει και τι κάνεις τώρα, παντού, στο φυσικό σου σώμα και πώς αυτό το φροντίζεις, στη καρδιά σου και τα συναισθήματα που δέχεται και δίνει, στο νου στις σκέψεις και τα αποτελέσματά της.

Τις μέρες αυτές ένας προβολέας φωτίζει κάθε περιοχή του εαυτού και ‘’κολλάει’’ στα ελαττώματά και στις ατέλειες όχι μόνο τις δικές μας αλλά και όλης της ανθρώπινης φυλής. Αυτό το διάστημα η γη, τα φυτά και τα ζώα είναι πιο ελεύθερα από ποτέ. Και ο άνθρωπος πιο φυλακισμένος από ποτέ. Μια ανταποδοτική δικαιοσύνη μιλά και μας υπενθυμίζει την έλλειψη ισορροπίας και τους συμπαντικούς νόμους.

Νόμους που φτάνουν σε εμάς σαν αρετές και πνευματικές ιδιότητες όπως είναι της αλήθειας, της τρυφερότητας, της ταπεινότητας, της συμπόνιας, της ανεκτικότητας, της ανιδιοτέλειας, της αγάπης, της αφοσίωσης, της διαύγειας, της εμπιστοσύνης, της αίσθησης ενότητας, της ελευθερίας.

Αντί τούτων οργισμένες και αγριωπές θεότητες δεσπόζουν στη ζωή όπως είναι η υπεροψία, η αυτοεξαπάτηση, η βία, η προκατάληψη, η εξάρτηση, η ιδιοτέλεια, η επίκριση, η ανακρίβεια, η εγωκεντρικότητα, η ανησυχία, η σύγχυση, η ατολμία, η αδιαφορία, η σκληρότητα, η αλαζονεία, και η οργή που ναυαγούν σε μια αναδυόμενη νέα πραγματικότητα.

 

 

Έτσι, πλένοντας τα χέρια, καθαρίζουμε από τα παραπάνω, η κάθαρσή μας απαραίτητη προϋπόθεση για την υγιή σύνδεση με τον ‘’άλλον’’ και με το περιβάλλον. Μια κάθαρση που έρχεται μέσα από την απομόνωση, μια κάθαρση μονόδρομος επιβίωσης και εξέλιξης.

Τα ‘’τελευταία εναπομείναντα πράγματα’’ είναι οι αλυσίδες και τα βάρη προς την απελευθέρωση και την ελευθερία. Η εμπειρία και η πραγμάτωση της αλήθειας είναι το ‘’δώρο’’ μας στη ζωή και της ‘’ζωής’’ το δώρο.

 

Αθανάσιος Αλεξόπουλος

 

 

Σχετικά Άρθρα