Άρθρο από :Lily Velez
«Η ειλικρινής συγχώρεση δεν αρνείται τον θυμό αλλά τον αντιμετωπίζει στα ίσια.» ~Alice Duer Miller
Ως ένας ενήλικας που επιβίωσε από σεξουαλική κακοποίηση στην παιδική ηλικία από κάποιο συγγενή, είχα συνηθίσει να κρατάω μυστικά. Η σιωπή, είχα μάθει είναι κάτι καλό.Προστάτευε αυτούς που αγαπούσα.
Οπότε για μια δεκαετία κουβαλούσα το σκοτεινό και αβάσταχτο βάρος του παρελθόντος με μυστικά και μεσα στη σιωπή, πιστεύοντας ότι ήμουν ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που είχα υποστεί τέτοια κακοποίηση- μέχρι που έμαθα από ένα γκρούπ στο κολέγιο πως μία στις τέσσερις γυναίκες και ένας στους πέντε άντρες πέφτουν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης έως την ηλικία των δεκαοκτώ.
Έπαθα σοκ, και ένα κύμα συναισθημάτων με είχε κυριεύεσει.
Αργότερα και για πρώτη φορά είχα τη δυνατότητα να μοιραστώ το μυστικό μου με τη μητέρα μου. Ήταν συγκλονισμένη και κλαίγαμε και οι δύο, αλλά η συζήτηση τελείωσε με μια περίεργη φράση: « Δεν γίνεται να το πεις στον πατέρα σου ποτέ,» είπε «γιατί θα τον καταστρέψει».
Ένιωσα πως επιτέλους είχα φτάσει στην επιφάνεια για να πάρω οξυγόνο αφού μια ζωή πνιγόμουν και τώρα με έσπρωχναν πάλι κάτω μέσα στο νερό, αλλά δυστυχώς το δέχτηκα. Όπως προανέφερα η σιωπή είναι κάτι καλό, έτσι δεν είναι; Προστατεύει τους ανθρώπους που αγαπώ.
Τα επόμενα επτά χρόνια που ακολούθησαν αποδείχθηκαν τα πλέον ταραχώδη της ζωής μου. Πάλευα με την ιδέα της αυτοκτονίας, με την κατάθλιψη το άγχος και με κρίσεις πανικού, η αυτοεκτίμηση μου είχε πέσει κατακόρυφα, ένιωθα ανυπολόγιστη οργή και μνησικακία και το αποκορύφωμα ήταν να μην μπορώ να συγχωρήσω.
Είχα γίνει το ιδανικό θύμα και έδινα παράσταση που άξιζε Όσκαρ.
Και ξαφνικά μια μέρα είπα αρκετά. Και έκανα αυτό που πάντα ήθελα να κάνω: Θύμωσα!
Για να το ξεκαθαρίσω πριν σας ωθήσω να πάρετε ένα ρόπαλο και να κυνηγήσετε κόσμο ,δεν μιλάω για αυτόν τον θυμό που εκδηλώνεται με μπουνιές και κλωτσιές. Αυτός ο θυμός είναι μια διαδικασία μέσω της οποία μπορείς φτάσεις στην γαλήνη που προέρχεται από την συγχώρεση.
Υπάρχουν τέσσερα βήματα τα οποία βίωσα κατά την διάρκεια αυτής της διαδικασίας:
1. Επέτρεψε στον εαυτό σου να θυμώσει.
Είχα συνηθίσει όπως τόνισα νωρίτερα να εφαρμόζω το ρητό «η σιωπή είναι χρυσός». Άφηνα ότι με τρόμαζε να παραμείνει κρυμμένο βαθειά μέσα μου, πιστέυοντας πως αυτό είναι το καλύτερο που μπορούσα να κάνω. Δυστυχώς αυτό σε συνδυασμό με τους τρόπους με τους οποίους είχα μάθει να ευχαριστώ τους ανθρώπους ήταν ο δρόμος για την απόλυτη καταστροφή.
Στο ταξίδι μου προς το να εκτιμώ τους άλλους περισσότερο από τον ίδιο μου τον εαυτό, όπως μας έχουν μάθει οι περισσότεροι σοφοί του κόσμου αυτού, είχα εξελιχθεί ακουσίως σε «χαλί να με πατήσουν»!
Ήθελα να είμαι καλός άνθρωπος οπότε όταν ένιωθα θυμό, αγανάκτηση και καμμία διάθεση να συγχωρήσω, τιμωρούσα τον εαυτό μου και ένιωθα τύψεις. Πραγματικά πίστευα πως ήμουν απαίσιος άνθρωπος επειδή θύμωνα για ότι μου συνέβαινε. Επιπλέον δεν ήθελα γίνω η κακιά στα μάτια των άλλων ή το «μαύρο πρόβατο» της οικογένειας το οποίο δεν μπορούσε με τίποτα να ξεχάσει το παρελθόν.
Αλλά επιτέλους, επέτρεψα στον εαυτό μου να νιώσω αυτό το θυμό στο έπακρον, επέτρεψα στον εαυτό μου να νιώσω το θυμό ως κτήμα μου και κάνοντας αυτό επικύρωσα τον εαυτό μου. Αναγνώρισα πως δεν ήμουν ένα ρομπότ που δεν αισθάνεται τίποτα , αλλά ήμουν ένα ανθρώπινο ον με μια βαθειά πληγή στην ψυχή μου η οποία άξιζε την σωστή θεραπεία. Επέτρεψα στον εαυτό μου να αναγνωρίσει πως πονούσα, πως δεν ένιωθα καλά και πως ήμουν θυμωμένη γιαυτό. Η διαδικασία της επούλωσης μόνο έτσι και τότε θα μπορούσε να ξεκινήσει. Τώρα μπορούσα να εμβαθύνω στα πιο σκοτεινά μέρη της ψυχής μου και να φωτίσω αυτά τα ξεχασμένα «σπήλαια».
2. Μοιράσου την ιστορία σου.
Υπήρξε μια εποχή που πίστευα πως δεν μπορέσω ποτέ να μοιραστώ την ιστορία μου με κανέναν. Δεν φανταζόμουν ποτέ πως θα ήταν όλα αυτά τα χρόνια που πέρασα και πόσο λάθος ήταν η αντίληψη αυτή.
Κάθε φορά που λέω την ιστορία μου νιώθω όλο και πιο δυνατή. Δεν είμαι πλέον θύμα, είμαι αυτή που επέζησε! Το να μοιραστείς την ιστορία σου δεν αφορά το να κατηγορίσεις αυτόν που σε αδίκησε, όσο το να βρεις τον εαυτό σου, να αποδεχθείς την εμπειρία αυτή και να αφοσιωθείς στο να ζήσεις τη ζωή σου όσο καλύτερα γίνεται.
Ίσως υπάρχει κάποιος που τώρα διαβάσει αυτή την ιστορία και ο οποίος δεν έχει μοιραστεί ποτέ μια ανάλογη εμπειρία που τον βασανίζει. Είτε γράφοντας σε ένα προσωπικό ημερολόγιο την εμπειρία σου είτε τελικώς να το πεις σε κάποιον φίλο που εμπιστεύεσαι , κάνε αυτό το τολμηρό βήμα. Θα νιώσεις ελεύθερος όπως ποτέ άλλοτε.
Η ιστορία σου δεν είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπεσαι. Βγες από το σκοτάδι και έλα στο φως, το βάρος που νιώθεις θα γίνεται όλο και λιγότερο με κάθε λέξη που θα βγαίνει από το στόμα σου και κάθε φορά που θα μοιράζεσαι την ιστορία σου θα γίνεται πιο εύκολο να την λες.
Πιστεύω πως αν οι άνθρωποι συνειδητοποιούσαν πόσο απελευθερώνει το να λες επιτέλους την ιστορία σου,τότε περισσότεροι άνθρωποι με τη σειρά τους θα βίωναν την αγάπη, την ελευθερία και την γαλήνη που τόσο πολύ επιθυμούν και αξίζουν.
3. Αναζήτησε υποστήριξη και συμβουλευτική.
Το να αντιμετωπίζεις το θυμό με σκοπό να φτάσεις στην συγχώρεση απαιτεί μια ομάδα στήριξης εφ’όρου ζωής. Πρέπει να εντάξεις στο περιβάλλον σου ανθρώπους που σε αγαπούν και νοιάζονται για την προσωπική σου ανάπτυξη και θέλουν το καλύτερο για σένα.
Και καθώς αυτοί θα υποστηρίζουν την ανάγκη σου για την «επικύρωση» του εαυτού σου και το δικαίωμα να είσαι θυμωμένη ωστόσο δεν θα πρέπει να σε αποτρέπουν από το να φτάσεις στη συγχώρεση. Αντί για αυτό βεβαιώσου πως αυτοί οι άνθρωποι αντιλαμβάνοντε τη δύναμη και την αγάπη που πηγάζουν από την συγχώρεση και γιατί αυτό είναι ζωτικής σημασίας στην κατάκτηση της ευτυχίας σου.
Αυτοί οι άνθρωποι επίσης θα πρέπει να σε βοηθούν να μην αντιδράς όταν βρίσκεσαι εκτός εαυτού. Το να θυμώνεις δεν σημαίνει να φέρεσαι με άσχημο τρόπο στους άλλους και δεν σου δίνει το δικαίωμα απαράδεκτης συμπεριφοράς.
Είτε είναι φίλοι, είτε ειδικοί σύμβουλοι, η ομάδα στήριξης θα πρέπει να είναι ένα περιβάλλον που νιώθεις ασφάλεια, οπού μπορείς να μιλάς για ότι σε δυσκολεύει και να επιτρέψεις στους άλλους να σε βοηθήσουν και να εφαρμόσεις τις συμβουλές τους ώστε να ζήσεις μια καλύτερη ζωή.
3. Αντιμετώπισε το πρόσωπο που σε πλήγωσε.
Εφ’όσον έχεις περάσει από τα παραπάνω βήματα, θα έρθει η στιγμή που θα θελήσεις να αντιμετωπίσεις ανοιχτά το πρόσωπο που σε πλήγωσε. Αν είσαι σαν κι εμένα τώρα θα κουνάς το κεφάλι σου δηλώνοντας πως δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει αυτό. Το ίδιο σκεφτόμουν και εγώ μέχρι που το έκανα.
Και όταν το έκανα δεν χρησιμοποίησα μπουνιές ούτε έσπασα αντικείμενα.
Επειδή είχα περάσει από τα παραπάνω βήματα ήμουν ικανή να μιλήσω όντας σε απόλυτη ηρεμία. Είχα τον έλεγχο των συναισθημάτων μου. Και ήμουν σε θέση να εξηγήσω στο πρόσωπο που με πλήγωσε τι ακριβώς μου είχε κάνει, πως αυτό με είχε κάνει να νιώσω και πως πάλευα να βρω τον τρόπο να τον συγχωρήσω.
Μετά από έξι μήνες η διαδικασία ολοκληρώθηκε και επιτέλους κατάφερα να αφήσω πίσω μου το παρελθόν και να συγχωρήσω. Αυτό δεν σημαίνει ότι ξέχασα ότι έγινε, σημαίνει πως επανακτώ τη ζωή μου, και αποφασίζω πως το παρελθόν δεν θα ελέγχει πλέον την ευτυχία μου και το μέλλον μου.
Όλα αυτά επειδή αποφάσισα να σταματήσω να αρνούμαι πως είμαι θυμωμένη και απλά αντιμετώπισα το θυμό «στα ίσια».
Πηγή:tinybuddha.com