Η επίτευξη της συναίσθησης μέσω του διαλογισμού έχει βοηθήσει ανθρώπους να διατηρήσουν υγιή το νού τους αναχαιτίζοντας αρνητικές σκέψεις και συναισθήματα, όπως επιθυμία, θυμό, άγχος, και ενθαρρύνοντας πιο θετικές διαθέσεις όπως συμπόνοια, εμπάθεια και συγχώρεση. Αυτοί που έχουν αποκομίσει τα ωφέλη της συναίσθησης ξέρουν ότι αυτό όντως λειτουργεί. Αλλά πως λειτουργεί;
Υπάρχουν αξιοσημείωτα ωφέλη τα οποία οι άνθρωποι μπορούν να αποκομίσουν μέσω διαλογισμού ( σώμα και νου), ειδικά συμμετέχοντας σε μια αποτελεσματική θεραπευτική αγωγή κατάρτισης.
Ερευνητές στο Brigham ( Νοσοκομείο για Γυναίκες BHW) προτείνουν ένα νέο μοντέλο το οποίο αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την συναίσθηση. Αντί να περιγράφουν την συναίσθηση σαν μονο-διάστατη νόηση, οι ερευνητές αποδεικνύουν πως η συναίσθηση στην πραγματικότητα περιλαμβάνει ένα ευρύ πλαίσιο πολύπλοκων μηχανισμών του εγκεφάλου.
Στην ουσία έχουν ανακαλύψει την επιστήμη που κρύβεται πίσω από την συναίσθηση.
Αυτό το νέο μοντέλο συναίσθησης έχει εκδοθεί στο τεύχος Οκτωβρίου 2012 με θέμα “Σύνορα της Ανθρώπινης Νευροεπιστήμης”. Το μοντέλο αυτό παρουσιάστηκε πρόσφατα στο Δαλάι Λάμα σε μια ιδιωτική συνάντηση με τίτλο ” Νους και Ζωή ΧΧIV: Τελευταίες Ανακαλύψεις στην Στοχαστική Νευροεπιστήμη”.
Οι ερευνητές αναγνώρισαν αρκετές γνωστικές λειτουργίες οι οποίες ενεργούν στον εγκέφαλο στην διάρκεια της πρακτικής της συναίσθησης. Αυτές οι γνωστικές λειτουργίες βοηθούν ένα άνθρωπο να αναπτύξει αυτογνωσία, αυτό-ρύθμιση, αυτό-υπερβατικότητα (S-ART) οι οποίες συνθέτουν ένα μετασχηματιστικό πλαίσιο για την διαδικασία της συναίσθησης.
Το πλαίσιο S-ART εξηγεί τους υποκείμενους νευρολογικούς μηχανισμούς με τους οποίους η συναίσθηση μπορεί να διευκολύνει την αυτογνωσία, να μειώσει τις προκαταλήψεις και τις αρνητικές σκέψεις και να ενισχύσει την ικανότητα να ρυθμίζουμε την συμπεριφορά μας, επίσης αυξάνει τις θετικές και προ-κοινωνικές σχέσεις με τον εαυτό μας και με τους άλλους, τελικώς δημιουργεί έναν βιώσιμο υγιή νου.
Οι ερευνητές τονίζουν έξι νευροψυχολογικές διαδικασίες, οι οποίες είναι ενεργοί μηχανισμοί στον εγκέφαλο κατά την συναίσθηση και που υποστηρίζουν το S-ART. Αυτές οι διαδικασίες περιλαμβάνουν 1) την πρόθεση και τα κίνητρα, 2) ρύθμιση της προσοχής, 3) ρύθμιση των συναισθημάτων 4) έκλειψη και επανεδραίωση, 5) προ-κοινωνική συμπεριφορά, 6) την απο-προσκόλληση και την έλλειψη κέντρου.
Με άλλα λόγια, αυτές οι διαδικασίες ξεκινούν με μια πρόθεση και ένα κίνητρο να θέλουμε να επιτύχουμε συναίσθηση, η οποία ακολουθείται από την αντίληψη ενός για τις κακές του συνήθειες. Οταν αυτά ρυθμιστούν, το άτομο μπορεί να ξεκινήσει να “δαμάζει” τον εαυτό του ώστε να αντιδρά λιγότερο συναισθηματικά και να αναρρώνει ταχύτερα από συναισθήματα που τον αναστατώνουν.
“Μέσω συνεχόμενης εξάσκησης το άτομο μπορεί να αναπτύξει μια ψυχολογική απόσταση από κάθε αρνητική σκέψη και να αναστείλει φυσικές παρορμήσεις οι οποίες συνεχώς τροφοδοτούν κακές συνήθειες”, είπε ο Ντέϊβιντ Βάγκο διδάκτωρ στο BHW Εργαστήριο Λειτουργικής Νευροαπεικόνισης, Τμήμα Ψυχιατρικής, και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης.
Ο Βάγκο δηλώνει επίσης πως η συνεχής εξάσκηση μπορεί να αυξήσει την εμπάθεια και να εξαλλείψει την προσκόλληση μας σε πράγματα που μας αρέσουν και την απέχθεια σε πράγματα που δεν μας αρέσουν.
Το αποτέλεσμα της πρακτικής είναι ένας καινούργιος Εαυτός με ένα νέο πολυδιάστατο σετ δεξιοτήτων για την μείωση των προκαταλήψεων στην εσωτερική και εξωτερική εμπειρία του ατόμου καθώς και ικανότητα διατήρησης ενός υγιή νου,” είπε ο Βάγκο.
Το πλαίσιο της S-ART και το νευροβιολογικό μοντέλο που προτείνουν οι ερευνητές διαφέρει από τις τρέχουσες δημοφιλής περιγραφές της συναίσθησης σαν ένας τρόπος να δίνουμε την προσοχή μας στο τώρα, χωρίς να κριτικάρουμε. Με τη βοήθεια λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας, ο Βάγκο και η ομάδα του δοκιμάζουν επί του παρόντος, το μοντέλο σε ανθρώπους.
Πηγή:earthweareone.com