Άρθρο: Reshma Patel
«Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην επικοινωνία είναι η ψευδαίσθηση ότι έχει πραγματοποιηθεί." ~ George Bernard Shaw
Μπορούμε απλά να μιλήσουμε;
Αυτές οι λέξεις μπορεί να είναι ξενέρωμα στα ραντεβού, ωστόσο το να μιλάμε είναι η πιο βαθιά αλληλεπίδραση που θα έχουμε ποτέ με ένα άλλο ανθρώπινο ον.
Πριν λίγο καιρό, ο σύζυγoς μου μπήκε στην κουζίνα όπου διάβαζα ένα άρθρο σχετικά με το τηλέφωνo μου και με ρώτησε αν είχα την ευκαιρία να πάρω την κάρτα για τη γιορτή του πατέρα, για τον πατέρα του (ο οποίος ζει στον Καναδά). Είπα όχι δεν το έκανα, και, δεδομένου ότι ήταν οκτώ το βράδυ, θα το έκανα αύριο.
Φόρεσε τα παπούτσια του, πήρε τα κλειδιά του, και είπε, «Θα πάω εγώ να την πάρω," στη συνέχεια χτύπησε την πόρτα φεύγοντας.
Τώρα, αυτό σας φαίνεται σαν μια συζήτηση της προκοπής; Ωστόσο, αυτό που δεν μπορώ να μεταφέρω μέσω του υπολογιστή είναι το ύφος του. Ξέρετε, αυτό το ύφος, όπου ξέρεις ότι υπάρχει κάτι περισσότερο σε αυτό, από αυτό μόνο που ειπώθηκε. Επί πλέον, το χτύπημα της πόρτας ήταν σαν ένα χαστούκι στο πρόσωπο.
Αμέσως, το μυαλό μου άρχισε να συσσωρεύει σκέψεις για το πώς ακριβώς τα έκανα μαντάρα. Για το πως δίνω μεγαλύτερη σημασία στη δική μου οικογένεια και το πως θα νιώθει οτι δεν κάνω αρκετά πράγματα για την δική του. Βυθιζόμουν στην αρνητικότητα και μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη σκοτεινό συμπέρασμα ότι «δεν είμαι αρκετά καλή».
Συνήθως μένω σε αυτήν την κατάσταση για ώρες ίσως και μέρες, ωστόσο σήμερα δεν μπορούσα να αντέξω και όσα ήθελα να πω έβγαιναν ορμητικά από μέσα μου. Μιλήσαμε αμέσως μόλις πήρα μερικές ανάσες και συντόνισα τις σκέψεις μου. Τον ρώτησα αν ήταν ταραγμένος, είπε όχι αλλά ένιωσε την ανάγκη να πάει να πάρει την κάρτα την ίδια στιγμή.
Ανέφερα το γεγονός πως χτύπησε δυνατά την πόρτα πίσω του και πως με αυτό ένιωσα πως υπήρχαν και άλλα που δεν μου έλεγε. Συμφώνησε πως ήταν ταραγμένος επειδή δεν σήκωσα το κεφάλι μου από το τηλέφωνο μου για να απαντήσω στην ερώτηση του. Ανακούφιση! Απλά ήθελε να του δώσω την πλήρη προσοχή μου στη διάρκεια της κουβέντας μας. Δεν πιστεύει πως είμαι η χειρότερη σύζυγος όλων των εποχών! 
Του είπα γιατί δεν μου το ζήτησες; Μου απάντησε πως έπρεπε να το καταλάβεις και του είπα πως δεν μπορώ να διαβάζω το μυαλό σου πρέπει να μου λες αυτό που θέλεις. ‘Εχουν γίνει τόσες παρεξηγήσεις μεταξύ μας σας κι αυτές, όπως τότε που ο αέρας έριξε το μπαρ που είχαμε έξω και έσπασε το γυαλί. Βγήκε έξω και του είπα: «ώχ έσπασε» και μου απάντησε: «Πες μου αλήθεια; Τι έγινε εσύ το έσπασες;» Τρομοκρατήθηκα.
Που είναι η παραμικρή αμφιβολία πως ίσως να μην το έκανα εγώ; Ένιωσα πως δεν με σεβόταν καθόλου και πως με έλεγε ψεύτρα. Αφού το συζητήσαμε κατάλαβα πως αυτό συνέβη επειδή η παλαιότερη επικοινωνία μας ήταν πάντα σαν και αυτή. Από φόβο, ίσως να είχα πει ένα «λευκό» ψέμα ή να μην είχα ανέφερει τις λεπτομέρειες για το τι έγινε.
Συνειδητοποίησα τότε ακόμη περισσότερο πως είχα επιτρέψει να μιλάμε με αυτό τον τρόπο στις περισσότερες συζητήσεις μας. Θα εκνευριζόμουν και μετά θα το ξεχνούσα. Δεν έλεγα ποτέ αυτό που ένιωθα ή σκεπτόμουν, και όχι μόνο αυτό δεν βοήθησε την επικοινωνία μας να αναπτυχθεί αλλά επέτρεψε στο σύζυγο μου να θεωρεί πως όλα είναι μια χαρά.
Τελικά βρήκα το κουράγιο να θέσω τα όρια όσον αφορά την επικοινωνία στο γάμο μας ξεκινώντας με τη φράση: "μπορούμε να μιλήσουμε;" Χρειαζόμουν να ήμαστε πιο «ανοιχτοί» στις συζητήσεις μας. Πιο ευθείς στην επικοινωνία όσον αφορά το τι ακριβώς εννοείς αντί του να περιμένεις ότι θα το καταλάβω. Θα χρειάζοταν να μου πει: «μήπως μπορείς να αφήσεις κάτω το τηλέφωνο γιατί θέλω να σε ρωτήσω κάτι;»
Ακόμη και να μου πει απλά «δεν ξέρω τι να πω τώρα» το οποίο θα ήταν καλύτερο από τη σιωπή τη διστακτικότητα και την παύση η οποία εξηγείται διαφορετικά στον εγωισμό μου και του δίνει ένα λόγο να με μειώσει και να με στροβιλίζει στο σκοτάδι.
Εάν μου λες τι ακριβώς θες από μένα και κάνω και εγώ το ίδιο δεν υπάρχουν παρεμβολές ή παραπληροφορήσεις, δεν υπάρχουν κατηγορίες ή ντροπή ή ενοχές σε κανέναν από τους δυό μας. Αυτή η απλή αλληλεπίδραση του απλά να μιλάμε, μεταμόρφωσε πλήρως την επικοινωνία στο γάμο μας. Επίσης μου έδωσε τη δύναμη να εκφράζω τι θα ανεχτώ και τι όχι στο γάμο μας ή σε οποιαδήποτε σχέση στη ζωή μου.
Απλά μιλώντας. Η ενέργεια γύρω μας γίνεται ελαφρότερη και μπορούμε να γίνουμε δέκτες της αγάπης που μας περιβάλλει. Τιμώντας τη φωνή και τις λέξεις μας υπερασπιζόμαστε το μεγαλύτερο ανθρώπινο χαρακτηριστικό που έχουμε. Τα άλλα ζώα ζευγαρώνουν, αγκαλιάζονται ακόμη και φιλιούνται αλλά να μιλούν...αυτό είναι καθαρά ανθρώπινο χαρακτηριστικό και είναι το κλειδί για κάθε ανθρώπινη αλληλεπίδραση καθώς είναι ο μόνος τρόπος για τον οποιοδήποτε να καταλάβει τι σκεφτόμαστε και πως νιώθουμε.
Οπότε να μιλάτε, να είστε ευάλωτοι, να λέτε ακριβώς αυτό που έχετε στο μυαλό σας. Η αλήθεια είναι πως και ο άλλος ίσως να σκέφτεται ακριβώς το ίδιο με σας και τότε εσείς θα γίνεται ο σύνδεσμος ο οποίος ανοίγει εκ νέου την επικοινωνία και κάνει τους άλλους να νιώθουν ξανά άνθρωποι. Οπότε απλά ας μιλήσουμε...
Πηγή:tinybuddha.com