Ποιος από εμάς δεν έχει απευθυνθεί σε ένα φίλο σε μία δύσκολη στιγμή; Ποιος δεν χρειάστηκε έναν ώμο να κλάψει ή μια αγκαλιά να του δώσει παρηγοριά αλλά και δύναμη; Παίρνουμε όμως αυτά που πραγματικά έχουμε ανάγκη από τους δικούς μας ανθρώπους σε τέτοιες στιγμές;
Είναι αλήθεια ότι κάποιες φορές πηγαίνουμε σε ένα φίλο ή φίλη για να μιλήσουμε και βομβαρδιζόμαστε από συμβουλές. Άλλες φορές μας ασκείται κριτική – ενίοτε πολύ αυστηρή- για τη δική μας συμπεριφορά. Τέλος, κάποιοι από εμάς δεν αποκλείεται να εισπράξαμε ακόμα και τη σιωπή του συνομιλητή μας, ως αποτέλεσμα της απογοήτευσης που του δημιουργήσαμε με όσα αφηγηθήκαμε. Αυτό ζητούσαμε; Τις περισσότερες φορές αυτό χρειαζόμαστε είναι άλλο. Η Ιωάννα Ρίζου, συστημική σύμβουλος ψυχικής υγείας, σημειώνει:
«Πολλές φορές στην προσπάθεια μας να βοηθήσουμε κάποιον μπαίνουμε στην διαδικασία να τον κατακλύζουμε με συμβουλές, με το τι θα έπρεπε να κάνει και τι όχι, με το ποιο είναι το σωστό και το λάθος.
Άθελα μας μπαίνουμε να τον ακυρώσουμε , και στον ήδη κακοποιημένο του εαυτό να τον κακοποιήσουμε και μείς εν αγνοία μας.
Πολλές φόρες γινόμαστε αυστηροί κριτές της κατάστασης του χωρίς όμως να σκεφτούμε ότι ο άνθρωπος που έχουμε απέναντι μας πολύ πιθανόν να έχει κάνει την κριτική του προς τον εαυτό του πολύ πιο αυστηρά από μας. Έτσι είναι σαν την «αδυναμία» του να μην την επιτρέπουμε, εμείς να ξέρουμε πολύ πιο καλά από αυτόν τι έχει να κάνει και αν το κάνει με τον δικό μας τρόπο δεν θα ναι σε αυτή την θέση.
Ξεχνάμε όμως ο φίλος μας , η φίλη μας δεν είμαστε εμείς.
Είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος με διαφορετικά βιώματα από εμάς.
Δεν ξέρουμε πραγματικά τι θα κάναμε αν είμασταν στην θέση του.
Δεν έχουμε εμείς να πάρουμε την ευθύνη της δική του ζωής , υποδεικνύοντας του τι να κάνει.
Τις πιο πολλές φορές οι άνθρωποι που συναναστρεφόμαστε έρχονται σε μας για να τους ακούσουμε.
Δεν έχουν την ανάγκη της καθοδήγησης αλλά να νιώσουν ότι κάποιος είναι εκεί για αυτούς.
Να τους δώσουμε μια αγκαλιά που θα τους παρηγορήσει.
Να τους εμπιστευτούμε ότι κάτω από αυτές τις συνθήκες έκαναν ότι πιο καλό πίστευαν ακόμα και αν δεν τους βγήκε.
Να τους ενθαρρύνουμε ότι ξέρουν τι έχουν να κάνουν και ότι εμείς είμαστε δίπλα τους.
Στηρίζω σημαίνει πως πρώτα έχουμε μάθει να ακούμε, ακόμα και αν δεν μπορούμε να νιώσουμε αυτό που βιώνει ο άλλος μπορούμε να τον καταλάβουμε , ότι μας τιμά η εμπιστοσύνη του στο πρόσωπο μας και ότι ο ίδιος ξέρει τι έχει να κάνει και όταν θα είναι έτοιμος θα το κάνει.
Στηρίζω σημαίνει σέβομαι την διαφορετικότητα , νοιάζομαι, αγαπώ και θα είμαι εκεί για να σε ακούσω όταν θα το έχεις ανάγκη».
